1
گفتي چشم بگذار ، گذاشتم
گفتي به دنبالم نگرد تا نگفتمت بيا
نيامدم ، نگشتم ...!
اكنون شك با تبر افتاده به جان ِ درختان
و من پيرترين درخت ِ اين باغ
ناشنوا شده ام ...!
2
برهنه
زير باران
خيس خيس
خوشا دمدماي صبح
خوشا پلك هاي باز
شاد بايد زيست ....
3
رنج بر سياهرگ ام شوريده
و درد شتك زده بر ريشه ي قلب ام
شاد نمي شود شب ام
پيش از آن كه لبخند
بر چشم تو بنشيند ...!
4
بر كوير ِ بي حاصل ِ اين لحظه هاي دوّار
باران ِ " چرا ؟! " مي بارد
و پرسش ،
بيش از گلايه و اندوه
با هر پُك عميق به سيگار
واژه هاي مرا مي انبارد ....
آري ، به جاي ققنوس
قلاب
ازآتش بي هوده ي ِ خواب هاي بي تعبير
زاده شد
پيش از آن كه ماهي كوچك به ياد بسپارد
براي پر زدن تا ماه
رقص ِ ماهي گير
پاسخ نيست ...!
5
خراب
خلوت نشين ِ خراباتي شب
سر ِ بريده ي سودايي اش را
خواب زده ، نارس
رسانده به ايستگاه كودكي و مرگ
و ايستاده به انتظار
شايد در استقبال و بدرقه ي تابوت اش
رازقي اذان بگويد و شب تاب آمين !
6
ماه نيامده مُرد
و تنديس ِ ضريح ِ افسرده ي شهر
بي دخيل و نيايش
لنگ و گنگ ، نابلد
در بستر ِ شمايل ِ شك
گم شد ...!
7
بيا تماشا كن
تماشا دارد اين انگشتان ِ لرزان
و اين سرما كه از ريشه هاي تن ام بالا مي رود
بيا ... بيا و بنگر
چگونه بي تو
از حجرالاسود ِ حسرت تا بيت المقدس رنج
خدا كودكانه مي گريد
با كلمات ِ اين ِ شعر ِ تهي ...!
8
بوي ِ پائيز از كوچه ي ِ بن بست نمي ترسد
يك به يك از تمامي درها مي گذرد
مي رسد به بستر ِ بي خواب ِ پروانه
مي خزد ميان ِ غزل هاي ِ حافظ و فال مي شود
شهريورت خجسته باد ، با مهر خوابيده !
تنهايي ات مستدام ، آغاز ِ سال ِ جمعه ....
9
فرشته ي ِ بلاهت
در پيشگاه تو
به سجده مي افتم
كدام دست ِ ناكام
مي توانست
اين گونه آسان
به آزادي انسان
حكم براند ...!
10
ساراي من ،
هاجري نمانده است !
بگذار اكنون بوي ِ تن ِ تو را
سنگ ِ بناي ِ كعبه كنم ، آنگاه
هر نيمه شب جام هراس ام را
بسايم به آستانه ي ِ اندوه
و به سلامت ِ ابليس
شراب ِ هجر بنوشم ...!
11
فرسنگ ها دورتر از مردمك هايت
پر مي كشم بر فراز رنگين كمان
و سوگند مي خورم بي تو
همه ي ترانه هاي عاشقانه را
به ناله ها و مويه ها ، به ابر بسپارم ....
از اين پس ، خيسي گيسوان تو از باران نيست !
12
تُندر از خط كشي خيابان نمي گذرد
نهنگ در حوض ِ خواب شنا نمي آموزد
پل ِ راهبند براي رسيدن به ماه كوتاه است
باران از غول ِچراغ ِ جادو چتر نمي خواهد
و تو ، در برزخ ِ انكار ِ من رها شده اي
و من ، در هياهوي سوگ ِ تو پنهان
عشق ، بي مقدمه رقصيد و خواند : آتش بس ...!
13
دندان ات را بر هم بفشار
و با چنگ بر گلويم زخم بزن
كينه را به نفرت و قهر بياميز
آنگاه دشنام گويان ،
بگو كه به جز مرگ من نمي خواهي !
مي پرسم : چرا ؟!
مي گويي : نيامده اي كه در فال ِ من
اسب سواري نجيب باشي
و زيبائي ام را ستايش مكن
كه من از قافله ي ابلهان دورم
پائيز از بستر ِ سپيده مي رويد
دوست ام بدار با تسليم ...
مي گويم : مبتلايم كن
آن سان كه طاعون مي كند ...!
14
كلمات
ويران ات مي كند هر شب
و هر صبح
خفته اي بي چمدان و نشاني
در جزيره اي كه تنها يك ايستگاه دارد
و يك قطار ِ بي ريل
و انتظار و من ....
نيمكت شكسته ي شعر ، بالش ِ تو
نقش ِكفش ِ پاره ي ِ بي پا ، بستر ِ من
مي خندي
و من باشتاب
از نگاه ات باج مي گيرم ...!
15
طعم ِ تمشك نگذاشت
هزار نهنگ بي تاب
خودكشي كنند ....
خواب هايت را دوباره ببين
راز هايت را دوباره بگو
خودت را دوباره ببوس !
16
در رقص ِ مرگ هم
روزمرگي نهفته است
رازي به " اما " و " چرا ؟ " آلوده ...!
تو بگو مهر
تا پائيز
آغاز شود ...!
17
عقربه هاي ِ ساعت ِ شب را
حلزوني مست
بر دوش مي كشد انگار ...
لب هايت
در حوالي زندان است
اي كاش
پيش از آنكه ببينمت
ببوسمت !
18
بر پشت بام ِپلك ِ شبنم برف مي بارد
و من پارو به دست نشسته ام به انتظار
سوره ي جديدي براي "دادگران" نيامده است ؟!
از پنجره به قاب ِ ديوار مي نگرم
مدفون است نقش ِ فرشته اي كور
در نگاه ِ سربي ِ زندان ...!
19
شعري نيست كه تورا
ميان هجاهايش پنهان نكرده باشم
و اينك اين منم كه هم چون ابر
مست ِ مست ايستاده ام ميان اتاق
تا تو را به بهانه ي پائيز ، خيس خيس بپوشم
هميشه با من ، از پنجره تا بسترت باراني است ...!
20
لالائي ... لالائي ... لالائي
عاقبت نوزاد زاده شد
در خواب ِ زن ِ نازا ...!
21
اينجا ، درست همين جا
حوالي اين درد كه چسبيده به قلب ات
هميشه بوسه اي كفن پوش است
كه داغ بر لب ِ پائيز
جاي خالي اش را خالكوبي مي كند ...
بگو كه از گلوله بيزاري ...!
22
دلواپس ام پائيز
از اين كهكشان ِ بيهوده ي ِ فصل ها ...
بگذار بستر ِ خواب ِ مردمك هايت
رنگ ِ شعر ِ كبود ِ من باشد
تمام ِ تن ِ من از تو ، باردار ِ شراب است
قطره قطره بنوشم ، بي بهانه ببوسم ...!
23
رازي نگفته نمانده
همه را ، همه ي ِ همه را
مردمك هاي تو در گوش ِ درخت زمزمه كرد
بيدار بمان ، پيش از آنكه بميري
پيش از آنكه زمان ، از تن ِ تو هيمه بسازد !
مهر ، ماه ِ اوّل ِ تنهايي است ....
24
زخم هايت نگذاشت كه بر كشتي بنشينم
اينك اين پيكر غريق ِمن است
بر پشت ِ خميده ي امواج ، آويخته
و چشم دوخته به ساحلي موهوم
كه تو را و گامهاي خيس و آخرين ِ تو را
فانوس ِ همه ي درياها مي كند ...!
25
سرگردان ! بسان ِ گدايي مسلول در غربت و غروب
گذشته هم چون دار برگردن ات آماسيده
اي سنگواره ي ِ سفرهاي مكرر با سوگ
از داغي تهوع اين چندش سترگ
تن ات از خداي ممنوعه ها جذامي تر ....
نامت در جمع ِخميازه و فراموشي متبرك باد !
26
راز ِ من اقيانوس نيست
ولي آبي مي پوشد !
نوشيده ام اش امشب
جرعه جرعه ، ذره ذره
قطره قطره ، واو ... واو ....
اي بي خبر ز لذّت شرب ِ مدام ما ....
27
سوگلي ! رازت را گوشه ي لب ام جا گذاشته اي
سحركن ، وردي بخوان ، معجزه اي ، ندايي
تا حال و هواي ما قجري است و چشمان ِ شما آبي
مبدل شود اين سرسراي ِ بي رمق و خشك
به يك سبد بوسه هاي پرتقالي و چسبناك ِ مكّرر
از شكاف ِ لب هاي ِ تُرد و خيس ِ شما ... سوگلي !
28
سوگلي ! رازت را به اقيانوس مي گويم !
مي گويم كه پيراهن آبي اش را دزدانه
پوشانده اي بر مردمك هايت
تا هزاران نهنگ ِ تنها را
بكشاني به عشق ِ پنهاني
و به رمز بگويي : خودكشي كردند ...!
29
پائيز ، نيامده رفت !
ساعت ِ اعدام ، پيش و پس شد باز ...
سياه ترين كركس ِ روي ِ زمين
با پنجه هاي ِ خون آلود
نشسته بر پلك هاي مرده ي ِ كوروش ...!
و تو دندان هاي ِ شكسته ات را
سپاس گويان و ملتمس
به ريسمان ِ سكوت ِ سرخرگ ات مي كشي
تا از شكاف ِ اين تسبيح ِ ترحم
از پستان هاي ِ زخمي بيت المقدس
شير ِ زهر ِ باد بنوشي ...!
سوگلي ! از شيارهاي ِ پرتقالي اين باغ
تازيانه مي رويد ... زخم مي جوشد !
پائيز ِ من بگو ،
پنجره ي ِ كبود ِ مردمكهايت،
هنوز نقش ِ زندان است ؟!
30
از پيچش ِ تن ات
بوسه مي چينيم
پائيز و مهر و پرتقال و من ....
نزديكتر بيا
همبستري ِ با عشق
باران نمي خواهد ...!
31
مهر را باور كن !
خداي ِگمشده نيز
در دوردست ِ جزيره ي ِ پائيز
برهنه مي خوابد ...!
با بوي ِ پرتقال و تمشك ، در تو و من
ماهي و نگاه ِ ماهي خوار ، هم بستر ِ هم اند ...!
