در سرسپردگي نيز
شقاوتي است پنهان
آن چنان كه باور مي دارند جان سپردگان
اين چنين ناچار
خون آلود
پيراهن سبز را
بر پيكر برف كشيدن
دشوار است ....
" هاي ِ " يك نفس
نخواهد زدود
غبار هذيان را
از رخسار ِ خسته ي ِ اين خراب ِ در زنجير
خوشا توفان
خوشا رگبار
خوشا تندر
خوشا انسان
كه وادارد مسيحا را
برخيزد و بستاند
جان رفته ي ما را ....
پناهي از پريشاني
پرنده در كجا يابد ؟
كه قديسان ِ بي تقصير
قنوت شام آخر را
رو به محراب ِ قفس
با مرگ مي خوانند !
تقدير ِ قباي چاك چاك ِ قلب ِ نقاشي
سرودي خوش
به نام تيرباران بود
و حيران نام ِ آزادي
از اين ميدان خالي مانده از معنا
گريزان بود
در اين دوران شب آئين
خيابان
مدفن ِ اميدواران بود ....
