« مزامير »
اينك زمان ِ مزامير است
رويش واژه های ِ آتشين
بر لب های ِ سوخته ی ِ سرودن ....
بر ساز ِ سوگ من
زخمه مي زند باز
و نم نم اك نغمه های ِ عشق
می رويد
بر فراز معابد ....
ـ « ای خداوند ، تا به كی
هميشه مرا
فراموش مي كنی ؟ »
« محراب »
محراب
آراميده ام اينك
در گهواره ی ِ رقصان ِ گورهای ِ تهی
و خيال می نالد :
ـ « معنای ِ وحدت ِ موج ها را
در پستوی ِ پيله ی ِ وجود
گم كرده ام ! »
هيهات
اقيانوس ِ مرواريد
در صدف ِ صورتك ها
خواب ِ خوش ِ قطره شدن مي بيند !
هيهات
پروانه ی ِ انسان
بر خاكستر ِ پرواز
( سی مرغ ِ بي سلوك )
( سی مرغ ِ بي سلوك )
بی بذر ِ بال
می رويد !
هيهات ...!
« محی الدّين »
جان سخن
گرفته شد
به دست باد ِ سكوت ...
كجاست دست ِ پاكيزه ی ِ معنای ِ مقدس
كه با سرانگشت ِ فصوص و فتوحات
گيسوی ِ ترجمان ِ تمامی اشواق را
شانه زند به شوق ِ عشق
در اين كابوس اتفاق ِ افتراق ....
اينك
بر فراز و فرود كائنات
مزامير محی الدّين :
ـ « آتش ِ او
نور است
و نور او
خاموش كننده ی ِ آتش هاست ....
و تيرهای عشق
بدون ِ كمان
به سوی ِ من
پرتاب می شوند .... »
