اين عصبيت ِ بي ملاحظه
شيره ي جانم را مي مكد ...
و آنقدر با ناخنهاي شيشه اي
بر رگهاي من مي كوبد
كه آخر ، فرياد مرگم ، در سرسراي جمجمه
مرا وامي دارد
به شكستن عهد
شكستن عهد سكوت
8 تير 1389
۱۳۸۹ تیر ۹, چهارشنبه
اشتراک در:
نظرات (Atom)
-
در ناکجا آباد ِ زمین که هیچ کجا را به هیچ کجا نمی رساند ؛ خدا با من و برای من می گریست ! باورم کن؛ باورم مرده است .... من در می...
-
خسته از کابوس های قدیمی در پیچ ِ یک کوچه ی بن بست مانده ام چراغی بیفروز همسایه خانه تاریک است علیرضا توانا -
نه ! آفتاب سیاه نیست ! برکف ِ دستان ِ تو باران از شیارهای نیایش ِ خورشید می بارد ؛ و ماه دل سپرده به مرداد برای صدفی به کوچکی اقیان...